Help, mijn man wil een stationwagon

Help, mijn man wil een stationwagon

25 januari 2012 23:38 16 comments

Al een paar dagen lang staan onze avonden in het teken van auto’s. Kleine auto’s, (helaas veel) grote auto’s, snelle auto’s en mooie auto’s. De man moet namelijk van zijn werk een nieuwe auto uitkiezen. Net zoals bij ons vrouwen en het kopen van de perfecte pump, gaat dit niet zonder slag of stoot. Maak de verkeerde keuze en je loopt rijdt de komende jaren voor lul, zullen we maar zeggen.

Nu is in dit kader de geschiedenis van zijn huidige auto en mij wel even belangrijk. Zijn auto en ik waren jarenlang geen vriendjes. Gewend aan de oudere auto van mijn moeder vond ik zijn gloednieuwe Peugeot te onhandelbaar, te hyper en te breed. Ik kan heus wel goed rijden, maar dan moeten de auto en ik wel vriendjes zijn. Na jarenlange onderhandelingen tussen de man en mij, driftbuien, hysterie achter het stuur, dreigementen van de man en ijskoud achter het stuur geduwd worden, ben ik aan de auto gewend geraakt en gaan hij en ik zonder problemen de strijd aan met het voor auto’s helse centrum van Haarlem.

Maar nu moet mijn vriendje weg. Om dit vreselijke verdriet te verzachten besloot de man mijn mening zwaar een heel klein beetje mee te laten wegen bij zijn beslissing. Een probleempje: onze meningen over wat een mooie (en praktische) auto is, verschillen nogal. In mijn geval: hoe kleiner, hoe beter. Ik bedoel, ik kan totaal niet inparkeren (iets met een totaal gebrek aan ruimtelijk inzicht. Vandaar de rechtenstudie.). Dan kan ik maar beter een kleine auto nemen om het leed te verzachten. De man besteedt voornamelijk aandacht aan het aantal pk’s en heeft een absurde liefde voor stationwagons (of all cars) ontwikkeld omdat ‘dat handig is’. En kan overigens vreselijk goed rijden dus inparkeren voor hem is net zo gemakkelijk als het eten van Tony’s Chocolonely voor mij is.

Nu proberen we elkaar al avonden lang ervan te overtuigen dat de ene auto mooier is dan de ander (ik) en dat deze veel praktischer is dan die (de man). Ik weiger om in een stationwagon te rijden. Naast dat de dingen voornamelijk gemaakt zijn voor vijftig-plussers (totaal irrelevant en nergens op gestoeld argument, maar ik moet toch wat in de strijd gooien), zijn ze onmogelijk om mee in te parkeren. De man probeert me over te halen met parkeersensors en parkeercamera’s. As if.

De strijd is nog niet beslist. Zaterdag gaan we een autodealer-rondje doen. Mijn tactiek: een proefritje in een stationwagon lospeuteren en aantonen dat ik je er totaal niet mee kunt inparkeren. De man wil toch zeker geen deuken in zijn gloednieuwe auto?

En ja. Het wordt uiteindelijk zijn auto, niet die van mij. Maar in de liefde moet je alles delen. Toch?

16 Comments

  • Wat schrijf je dit weer leuk! Heel veel succes met het uitkiezen van een auto… en gewoon héél onhandig gaan rijden met de proefrit dan komt het vast goed ;)

  • Genesis

    This made my morning. So funny! <3

  • Ik ben zo blij dat ik de auto van mijn ouders kan lenen ;)

  • Ik ben nog even een gelukkig wezen, ik kàn nog niet met de auto rijden… Zorgen voor morgen!

    Hopelijk geraken jullie er snel wijs uit!

  • Wat er ook gebeurt, sta het niet toe dat hij een Renault Espace neemt (en al helemaal niet de extra lange versie). Mijn vader heeft er namelijk zo een. Iedere keer dat ik in het monster rijd, word ik gillend gek. Ook kan ik uit eigen ervaring mede delen dat parkeersensoren geen garantie zijn dat je nooit meer paaltjes raakt ;)

  • Echt een hele leuke post. De perfecte column :)

  • heel leuk geschreven!
    gelukkig rij ik nog lang niet;)

  • Eline

    Haat aan grote auto’s! Gewoon zo’n klein scheurijzer <3

  • Als je in de binnenstad van Haarlem wilt parkeren, dan lijkt me een grote auto helemaal niet handig ook. Überhaupt. Of je moet natuurlijk over een parkeerplaats in een parkeergarage beschikken. Maar dan nog.

    Zelf heb ik een Kia Picanto en daar ben ik heel blij mee. Zelfs vriendlief vind het een prettig bakkie en wordt er graag in gezien. Deze woorden zijn onlangs gevallen (echt waar!): “Wat heb je toch een fijne auto gekocht! Echt!” En dan ook echt ‘echt’. Maar mijn vriend heeft dan ook nooit een eigen auto gehad.

    Ik zeg: drijf je zin niet al te opvallend door. Als het dan toch een maffe bak blijkt te zijn, kan je toch altijd nog zeggen dat ‘hij’ gekozen heeft.

  • Marije

    En dan wil ik ook nog een stationcar, dus dat van die vijftigplussers gaat wel ergens op. Als het je een troost is: de nieuwe auto’s kunnen helemaal zelf in parkeren heb ik mij laten vertellen, je hoeft alleen maar wat gas te geven. Maar helaas voor jou, zo’n auto zal er voor mij niet inzitten. Maar kop op, oefening baart kunst…………

  • Leuke post! Ik zou ook niet zo blij zijn met een stationwagon.. ik kan namelijk ook helemaal niet inparkeren,,

  • alles lieve sanne. alles delen. zelfs een auto.

    (ik wil perse een roze auto, dat idee komt dus nooit het huis in he)

  • wanneer komt het vervolg?

  • Ohh ik ben ook zo blij met mijn kleine Micra! Super handig, kan alles met dat ding inmiddels. Moet niet aan een grote auto denken, haha!

  • Ik hou van mijn kleine autootje! Ik hou iets minder van de auto van mijn lief. Behalve wanneer hij rijdt natuurlijk!

  • Een station wagon zou ik ook verbannen. Die komt er wel als je minstens twee kinderen hebt of als ouder echtpaar een hogere instap nodig hebt!

Leave a reply