Iedere dag vrolijk naar mijn werk gaan.
Mijn laptop vrijwel nooit meer aanzetten.
Dromen van Barcelona.
Stralend “Geweldig!” zeggen wanneer iemand vraagt hoe mijn nieuwe baan is.
Vrijwel dagelijks een portie granaatappelpitjes eten.
Niet meer bloggen. Behalve nu dan.
Uren Draw Something spelen.
Plannen maken voor mijn eerste snowboardles.
Ontzettend blij zijn dat ik nooit meer hoef schoon te maken.
Me tegelijkertijd erg schamen dat ik op mijn 25e al een werkster heb.
Genieten van het feit dat ik zo dicht bij het strand woon.
Iedere avond mijn nagels in een andere kleur lakken.
Heel erg blij zijn met de man.
Me dood lachen om de Pier Ebbinge Relationship advertenties in de Volkskrant.
Het internet eigenlijk helemaal niet zo missen.

De man is een week op vakantie. Mannen onder elkaar. Het mooiste aan dit is dat de auto (die overigens over enkele maanden wordt vervangen door een hatchback, niet door een stationwagon. Victory!) niet op vakantie is. Dus in plaats van me een week lang overgeven aan de grillen van de NS, cruise ik met de auto over snelwegen.

Een week lang ‘s ochtends en ‘s avonds files trotseren op de meest file-gevoelige snelweg van Nederland in 2011. Na een lange werkdag proberen veilig thuis te komen in plaats van rustig een boek lezen in de trein. Ik hoopte dat dit me zou genezen van mijn nu al maandenlange durende ‘Ik wil een auto. Nu!’-bui. Helaas. Na drie dagen ben ik verslaafd. Nu ben ik sowieso al een groot fan van auto rijden, maar jeetje, wat is het fijn om ‘s ochtends voor de deur in een auto te stappen en in de parkeergarage van je werk weer uit te stappen. Zonnebril op mij neus, muziekje aan en na twee dagen vloeken en zuchten in de file een binnendoor weg ontdekken waardoor je de file volledig voorbij rijdt. ‘s Avonds veel sneller thuis zijn en niet afhankelijk zijn van de NS. Niet meer in de kou wachten…

Nu is er een probleem. Aanstaande maandag is de man weer terug. Begrijp me niet verkeerd, het is thuis toch minder gezellig zonder hem, maar toch. Die auto. Ik zit al de hele avond de ontvoering te plannen. No way dat die auto maandag terug gaat naar de man. Overigens is de ontvoering geheel gerechtvaardigd: hij reist 10 kilometer per dag, ik 120. Ik bedoel maar. Maar voor nu: mondje dicht.

Een van mijn favoriete soundtracks (naast een playlist vol met meezingbare liedjes als Kryptonite van 3 Doors Down en Sunshine van Ginger Ninja) om scherp bij te blijven is de nieuwe EP van Skrillex: Bangarang. Briljante EP vind ik zelf, maar ik ben dan ook een groot fan van dubstep and anything elektro. En nog veel fijner: in april ga ik helemaal los in de HMH bij een liveset van hem en hij staat ook nog eens op Lowlands. Like.